Ο Χριστός συγχωρεί μια αμαρτωλή γυναίκα

Ένας από τους Φαρισαίους, παρακάλεσε τον Ιησού να φάει μαζί του. Και ο Ιησούς μπήκε στο σπίτι του Φαρισαίου που ονομαζόταν Σίμωνας και κάθισε στο τραπέζι. Τότε υπήρχε μέσα στην πόλη μια γυναίκα, μια κοινή αμαρτωλή, η οποία μαθαίνοντας ότι ο Ιησούς ήταν στο τραπέζι του σπιτιού του Φαρισαίου, έφερε ένα μικρό αλαβάστρινο βάζο με μύρο και κάθισε κοντά στα πόδια Του. Έκλαιγε και σύντομα τα μούσκεψε με τα δάκρυα της. Μετά τα σκούπισε με τα μαλλιά της, τα φίλησε και τα άλειψε με μύρο. Βλέποντας αυτό ο Φαρισαίος, που είχε προσκαλέσει τον Ιησού, σκέφτηκε: «Αν αυτός ο άνθρωπος ήταν προφήτης θα γνώριζε τι είδους γυναίκα είναι αυτή που Τον άγγιξε και, θα ήξερε ότι είναι μια αμαρτωλή».Ο Ιησούς είπε τότε: «Έχω κάτι να σου πω». «Πες μου», του απάντησε ο άλλος. «Ήταν ένας δανειστής που είχε δυο χρεοφειλέτες: ο ένας του χρωστούσε πεντακόσια δηνάρια και ο άλλος πενήντα. Επειδή δεν είχαν να πληρώσουν, χάρισε και στους δυο το χρέος. Ποιος από τους δυο θα τον αγαπήσει περισσότερο;» Ο Σίμωνας απάντησε: «Φαντάζομαι αυτός που του χρωστούσε περισσότερα». Ο Ιησούς του είπε: «Καλά έκρινες». Μετά κοιτάζοντας τη γυναίκα είπε στον Σίμωνα: «Βλέπεις αυτή τη γυναίκα; Μπήκα στο σπίτι σου και δε μου έδωσες νερό να πλύνω τα πόδια Μου. Αυτή όμως τα έπλυνε με τα δάκρυα της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Δε με φίλησες καθόλου σαν χαιρετισμό, αλλά αυτή από τότε που Με είδε δεν έχει σταματήσει καθόλου να Μου φιλάει τα πόδια. Δε Μου έριξες καθόλου λάδι στο κεφάλι Μου, αλλά αυτή η γυναίκα άλειψε τα πόδια Μου με μύρο. Γι’ αυτό σου λέω, ότι θα συγχωρεθούν οι αμαρτίες της, επειδή Με αγάπησε πολύ». Μετά είπε στη γυναίκα: «Οι αμαρτίες σου συγχωρέθηκαν». Τότε αυτοί, που παρακάθονταν μαζί Του στο τραπέζι άρχισαν να λένε μεταξύ τους: «Ποιος είναι Αυτός ο Οποίος συγχωρεί ακόμα και τις αμαρτίες;» Αλλά ο Ιησούς είπε στη γυναίκα: «Η πίστη σου σε έσωσε. Πήγαινε στο καλό».

(Κατά Λουκάν 7:36-50)

Οι Παραβολές των δέκα παρθένων και των ταλάντων

 «Ο ερχομός της Βασιλείας του Θεού θα είναι όμοιος με ό,τι έγινε με δέκα κοπέλες, που πήραν τα λυχνάρια τους και βγήκαν να προϋπαντήσουν το γαμπρό. Πέντε απ’ αυτές ήταν άμυαλες και πέντε ήταν συνετές. Οι άμυαλες πήραν τα λυχνάρια τους, μα δεν πήραν μαζί τους και λάδι. Απεναντίας, οι συνετές πήραν μαζί με τα λυχνάρια τους και λάδι σε δοχεία. Επειδή όμως ο γαμπρός αργοπορούσε, όλες νύσταξαν και κοιμήθηκαν. Κατά τα μεσάνυχτα ακούστηκε μια φωνή: "Ο γαμπρός έρχεται· βγείτε να τον προϋπαντήσετε!" Όλες οι κοπέλες σηκώθηκαν και τακτοποίησαν τα λυχνάρια τους. Οι άμυαλες είπαν τότε στις συνετές: "Δώστε μας από το λάδι σας, γιατί τα λυχνάρια μας σβήνουν". Οι συνετές όμως τους απάντησαν: "Όχι, γιατί δε θα φτάσει και για μας και για σας - καλύτερα, πηγαίνετε στους πωλητές ν’ αγοράσετε για τον εαυτό σας". Αλλά ενώ πήγαιναν ν’ αγοράσουν λάδι, ήρθε ο γαμπρός, κι οι έτοιμες μπήκαν μαζί του στη γιορτή του γάμου, κι η πόρτα έκλεισε. Ύστερα από λίγο φτάνουν και οι υπόλοιπες κοπέλες και λένε: "Κύριε, Κύριε, άνοιξέ μας". Αυτός όμως τους αποκρίθηκε: "Σας βεβαιώνω πως δε σας ξέρω". Αγρυπνάτε λοιπόν, γιατί δεν ξέρετε ούτε την ημέρα ούτε την ώρα που θα έρθει ο Υιός του Ανθρώπου».

Ο Χριστός για να διδάξει τους μαθητές Του πώς θα κάνει την κρίση Του, όταν έλθει στη Δεύτερη Παρουσία Του, τους είπε την παρακάτω παραβολή: «Ένας άνθρωπος προτού φύγει για ένα μακρινό ταξίδι φώναξε, τους δούλους του και τους παρέδωσε τα υπάρχοντά του για να τα διαχειριστούν υπεύθυνα. Σε έναν έδωσε πέντε τάλαντα, σε άλλον δυο και σε άλλον ένα: στον καθένα ανάλογα με την ικανότητά του. Μετά αναχώρησε. Αμέσως αυτός που είχε πάρει τα πέντε τάλαντα τα εκμεταλλεύτηκε και κέρδισε άλλα πέντε.

Ο Χριστός διώχνει τους βεβηλωτές του Ναού και η καταραμένη συκιά

 

Μετά ο Ιησούς μπήκε μέσα στον Ναό και έδιωξε όλους όσους πουλούσαν και αγόραζαν. Αναποδογύρισε τα τραπέζια των αργυραμοιβών και τους πάγκους αυτών που πουλούσαν περιστέρια λέγοντας: «Είναι γραμμένο: ο Οίκος Μου θα ονομαστεί Οίκος Προσευχής. Αλλά εσείς τον κάνετε σπήλαιο ληστών». Οι αρχιερείς και οι γραμματείς θύμωσαν. Στο μεταξύ ο Ιησούς βγήκε από την πόλη για να πάει στη Βηθανία, όπου πέρασε τη νύχτα.

Την άλλη μέρα το πρωί γυρίζοντας στην πόλη πείνασε. Βλέποντας μια συκιά στην άκρη του δρόμου, την πλησίασε, αλλά όταν δε βρήκε παρά μόνο φύλλα, είπε: «Να μη βγει ποτέ πια καρπός από εσένα» και στη στιγμή ξεράθηκε η συκιά. Οι μαθητές Του βλέποντας αυτό ξαφνιασμένοι φώναξαν: «Πως ξεράθηκε μέσα σε μια στιγμή η συκιά;» Και ο Ιησούς τους απάντησε: «Αλήθεια σας λέγω, αν έχετε πίστη και δεν αμφιβάλλετε καθόλου, όχι μόνο θα κάνετε αυτό που συνέβη στη συκιά, αλλά θα λέτε σε αυτό το βουνό: «Σήκω και πέσε στη θάλασσα» και αυτό θα γίνεται. Ό,τι θα ζητάτε με πίστη μέσω της προσευχής, θα το αποκτάτε».

 1. Ο Ιησούς Καθαρίζει το Ναό:

    - Ματθαίος 21:12-13

    - Μάρκος 11:15-17

    - Λουκάς 19:45-46

    - Ιωάννης 2:13-17

 2. Ο Ιησούς που καταριέται τη συκιά:

    - Ματθαίος 21:18-22

    - Μάρκος 11:12-14, 20-24

Το γεγονός είναι μια συμβολική πράξη, που καταδεικνύει την κρίση του Θεού για την ακαρπία και τη σημασία της πίστης και της προσευχής.

 Ο καθαρισμός του ναού και η κατάρα της συκιάς είναι σημαντικά γεγονότα στα Ευαγγέλια, καθώς αποκαλύπτουν την εξουσία του Ιησού, τον δίκαιο θυμό κατά της διαφθοράς και τη σημασία της αληθινής μετάνοιας και της αφοσίωσης στον Θεό.

Αυτά τα περιστατικά συμβαίνουν κατά την τελευταία εβδομάδα της ζωής του Ιησού, λίγο πριν τη Σταύρωση Του στην Ιερουσαλήμ. Τονίζουν τον Μεσσιανικό ρόλο του Ιησού, την εξουσία Του ως Θεός, καθώς και τον ζήλο Του για την αποκατάσταση της κατάλληλης λατρείας του Θεού.

Ο Νυμφίος

 

Ποια είναι η σημασία αυτού του τροπαρίου;

Οι στίχοι παραπέμπουν σε δύο παραβολές, δηλαδή ιστορίες με κάποιο νόημα που είπε ο Χριστός. Η πρώτη φράση προέρχεται από την παραβολή των δέκα παρθένων (κατά Ματθαίον, κεφ. 25, στίχοι 1-13). Λέει ότι δέκα κορίτσια είχαν βγει να προϋπαντήσουν το γαμπρό σε κάποιο γάμο. Όμως εκείνος άργησε και αποκοιμήθηκαν. Και καταμεσίς της νύχτας ακούστηκε φωνή: «Ιδού, ο Νυμφίος έρχεται!». Οι κοπέλες ξύπνησαν, αλλά «οι λαμπάδες τους» έσβηναν. Οι πέντε απ’ αυτές (οι «φρόνιμες» = συνετές) είχαν μαζί τους λάδι και ανανέωσαν τη φλόγα, αλλά οι άλλες πέντε (οι «μωρές» = επιπόλαιες) δεν είχαν. Έτσι, μέχρι να βρουν να αγοράσουν, ο Γαμπρός μπήκε στο σπίτι του γάμου, έκλεισε η πόρτα και έμειναν απ’ έξω.

Όπως φαίνεται στα λόγια του Χριστού, ο γαμπρός της ιστορίας συμβολίζει το Χριστό, που όλοι περιμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία Του, αλλά αυτή καθυστερεί. Θα έρθει ξαφνικά («μέσα στη νύχτα») και τότε κάποιοι θα είναι έτοιμοι να εμφανιστούν μπροστά Του, γιατί θα είναι καλοί άνθρωποι, ενώ κάποιοι άλλοι θα είναι ανέτοιμοι (επειδή φέρθηκαν ανόητα και δε φρόντισαν να καθαρίσουν την καρδιά τους) και θα μείνουν έξω από «το γάμο», δηλαδή τη βασιλεία του Θεού (τον παράδεισο).

Η δεύτερη παραβολή (κατά Λουκάν, κεφ. 12, στίχοι 36-46) μιλάει για κάποιους δούλους, που περιμένουν τον κύριό τους να επιστρέψει από γάμο. Καλότυχος, λέει ο Ιησούς, εκείνος ο δούλος, που ο κύριος θα τον βρει σε επιφυλακή να τον περιμένει, ενώ αλίμονο σ’ εκείνον που θα σκεφτεί «αργεί ο κύριος» και θ’ αρχίσει να μεθοκοπάει, να δέρνει και να καταπιέζει τους άλλους δούλους. Και αυτή η παραβολή δηλώνει ότι ο Χριστός θα επιστρέψει «ως κλέπτης εν νυκτί», σε στιγμή που κανείς δε θα Τον περιμένει.

Εννοείται ότι η στιγμή, για την οποία ο καθένας πρέπει να είναι έτοιμος, είναι η στιγμή του θανάτου μας, που πιθανότατα θα προηγηθεί της Δ. Παρουσίας και είναι ουσιαστικά η στιγμή της κρίσης μας μπροστά στο Θεό. Ας είμαστε έτοιμοι, έχοντας καθαρίσει την καρδιά μας από τα ελαττώματα που μας εμποδίζουν να αγαπήσουμε το Θεό και τον πλησίον μας.

Αυτό ακριβώς είναι και το νόημα του τροπαρίου. Ο ποιητής καλεί την ίδια την ψυχή του να μετανοήσει και να αφεθεί στα χέρια του Θεού, ζητώντας τη βοήθειά Του μέσω της Θεοτόκου, των αγίων και των φωτεινών αγγέλων (η τελευταία φράση λέγεται με όλες αυτές τις παραλλαγές). Το τριπλό «Άγιος, Άγιος, Άγιος» είναι από τον ύμνο των αγγέλων (των Σεραφείμ) που άκουσε ο προφήτης Ησαΐας (Ησαΐας, κεφ. 6) και υποδηλώνει την Αγία Τριάδα.

αν σωπάσουν, θα φωνάξουν οι πέτρες!

 

Όταν πλησίασε στη Βηθσφαγή και στη Βηθανία κοντά στο όρος των Ελαιών, ο Ιησούς είπε σε δυο μαθητές Του. «Πηγαίνετε στο χωριό που είναι απέναντι. Όταν θα μπείτε θα βρείτε ένα πουλάρι γάιδαρου δεμένο. Λύστε το και οδηγείστε το εδώ. Αν κάποιος σας ρωτήσει «γιατί», θα απαντήσετε ότι ο Κύριος το χρειάζεται». Οι δυο μαθητές βρήκαν τα πράγματα όπως τους τα είχε πει ο Ιησούς και οδήγησαν σε Αυτόν το πουλάρι. Κατόπιν έβαλαν τα ρούχα τους πάνω στο πουλάρι και ανέβασαν τον Ιησού. Ενώ ο Ιησούς πορευόταν καβάλα στο πουλάρι, έβγαιναν οι άνθρωποι και έστρωναν τα ενδύματα τους επάνω στον δρόμο. Όταν έφτασε κοντά στην πλαγιά του Όρους των Ελαιών, όλοι οι μαθητές γεμάτοι χαρά δόξαζαν τον Θεό με μεγάλη φωνή: «Ευλογημένος ο ερχόμενος Βασιλέας στο όνομα του Κυρίου! Ειρήνη στον Ουρανό και δόξα από τους αγγέλους που βρίσκονται στα ύψη!» Αλλά ορισμένοι Φαρισαίοι είπαν στον Ιησού: «Κύριε, επίπληξε τους μαθητές Σου». Και Εκείνος τους απάντησε: «Εγώ σας λέω ότι και αυτοί αν σωπάσουν, θα φωνάξουν οι πέτρες!» Καθώς πλησίαζαν την Ιερουσαλήμ έκλαψε γι’ αυτή λέγοντας: «Ω, αν εσύ γνώριζες αυτή τη μέρα τα πράγματα που θα σου χάριζαν την ειρήνη και την ασφάλεια σου, θα σωζόσουν από την τρομερή καταστροφή που σε περιμένει. Αλλά τώρα αυτά έχουν κρυφτεί από τα μάτια σου που είναι σκοτισμένα. Θα έρθουν σ’ εσένα μέρες, που οι εχθροί σου θα σε περιβάλουν με τάφρους, και θα σε πολιορκήσουν απ’ όλα τα μέρη. Θα καταστρέψουν εσένα και τα παιδιά σου και δε θ’ αφήσουν πέτρα πάνω σε πέτρα, επειδή εσύ δε θέλησες να καταλάβεις, τον καιρό που ο Θεός σ’ επισκέφτηκε για να σε σώσει».

(Κατά Λουκάν 19:28-44)

Τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας στην ζωή του Χριστού

 1. Κυριακή των Βαΐων: Ο Ιησούς Χριστός μπαίνει θριαμβευτικά στην Ιερουσαλήμ, πάνω σε ένα γαϊδούρι και τα πλήθη Τον υποδέχονται με κλαδιά φοίνικα (Ματθαίος 21:1-11, Μάρκος 11:1-10, Λουκάς 19:28-44, Ιωάννης 12:12-19 ).

 2. Μεγάλη Δευτέρα: Το περιστατικό της άκαρπης συκιάς (Ματθ. 21, 18-22) που ξέρανε ο Χριστός: Η συκιά συμβολίζει την Συναγωγή των Εβραίων και γενικά την ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν άκαρποι από καλά έργα. Συμβολίζει ακόμη και την ψυχή του κάθε ανθρώπου που παραμένει άκαρπη από αρετές. Ο Ιησούς Χριστός καθαρίζει το ναό, αναποδογυρίζοντας τα τραπέζια και διώχνοντας όσους αγόραζαν και πουλούσαν (Ματθαίος 21:12-13, Μάρκος 11:15-18, Λουκάς 19:45-46).

 3. Μεγάλη Τρίτη: Ο Ιησούς Χριστός συνεχίζει να διδάσκει στο ναό και συμμετέχει σε συζητήσεις με θρησκευτικούς ηγέτες. Παραδίδει παραβολές και απαντά ερωτήματα σχετικά με την πληρωμή φόρων, την ανάσταση και τη μεγαλύτερη εντολή (Ματθαίος 21:23-23:39, Μάρκος 11:27-12:44, Λουκάς 20:1-21:4).

 4. Μεγάλη Τετάρτη: Η Μεγάλη Τετάρτη είναι αφιερωμένη στην αμαρτωλή γυναίκα (Λουκ. 7,47), που μετανιωμένη άλειψε τα πόδια του Κυρίου με μύρο και συγχωρήθηκε για τα αμαρτήματά της, γιατί έδειξε μεγάλη αγάπη και πίστη στον Κύριο. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης κάνει συμφωνία με τις θρησκευτικές αρχές να προδώσει τον Ιησού αυτήν την ημέρα.

 5. Μεγάλη Πέμπτη: Ο Ιησούς Χριστός μοιράζεται τον Μυστικό Δείπνο με τους μαθητές Του, όπου καθιερώνει το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας (Ματθαίος 26:17-30, Μάρκος 14:12-26, Λουκάς 22:7-30). Επίσης πλένει τα πόδια των μαθητών Του, επιδεικνύοντας ταπεινοφροσύνη (Ιωάννης 13:1-17).

 6. Μεγάλη Παρασκευή: Ο Ιησούς Χριστός συλλαμβάνεται στον κήπο της Γεθσημανή, περνά από πολλαπλές δίκες ενώπιον των Ιουδαίων αρχιερέων και του Πόντιου Πιλάτου (Ματθαίος 26:47-27:26, Μάρκος 14:43-15:15, Λουκάς 22:47- 23:25, Ιωάννης 18:1-19:16). Στη συνέχεια ακολουθεί η Σταύρωση στον Γολγοθά (Ματθαίος 27:27-56, Μάρκος 15:16-41, Λουκάς 23:26-49, Ιωάννης 19:17-30).

 7. Μεγάλο Σάββατο: Αυτή είναι η ημέρα μεταξύ της Σταύρωσης και της Ανάστασης του Ιησού. Το σώμα του Ιησού Χριστού βρίσκεται στον τάφο και είναι μια μέρα θλίψης και αναμονής. (Ματθαίος 27:62-66, Μάρκος 15:42-47, Λουκάς 23:50-56, Ιωάννης 19:31, 40-42)

 8. Κυριακή του Πάσχα: Ο Ιησούς Χριστός ανασταίνεται από τους νεκρούς, νικώντας την αμαρτία και τον θάνατο (Ματθαίος 28:1-10, Μάρκος 16:1-8, Λουκάς 24:1-12, Ιωάννης 20:1-18). Εμφανίζεται στους μαθητές Του και σε πολλούς άλλους, φέρνοντας χαρά και ελπίδα.

 Αυτά τα γεγονότα, που παρατηρούνται κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας, έχουν μεγάλη σημασία στο Χριστιανισμό καθώς σηματοδοτούν την κορύφωση της επίγειας ζωής του Ιησού Χριστού, τη θυσία Του στον σταυρό και τη νικηφόρα ανάστασή Του.

Η ανάσταση του Λαζάρου

 Ο Λάζαρος, ο αδελφός της Μαρίας και της Μάρθας, ήταν άρρωστος. Οι αδελφές του έστειλαν ανθρώπους να πουν στον Ιησού: «Κύριε ο φίλος σου είναι άρρωστος». Φθάνοντας στο σπίτι τους ο Ιησούς βρήκε τον Λάζαρο ήδη τέσσερις μέρες στον τάφο. Πολλοί Ιουδαίοι ήρθαν στο σπίτι της Μάρθας και της Μαρίας να τις παρηγορήσουν για τον θάνατο του αδελφού τους. Όταν η Μάρθα έμαθε ότι ο Ιησούς έφτασε έτρεξε να Τον προϋπαντήσει ενώ η Μαρία έμεινε στο σπίτι. Και η Μάρθα είπε στον Ιησού: «Κύριε, αν ήσουν εδώ ο αδελφός μου δεν θα είχε πεθάνει. Αλλά και τώρα ακόμα ξέρω ότι ο Θεός θα Σου εκπληρώσει ό,τι Του ζητήσεις». Ο Ιησούς της είπε: «Ο αδελφός σου θα αναστηθεί». «Το ξέρω» απάντησε η Μάρθα, «ότι θα αναστηθεί τη μέρα της κρίσεως». Ο Ιησούς πρόσθεσε: «Εγώ είμαι η Ανάσταση και η Ζωή. Αυτός που πιστεύει σ’ Εμένα θα ζήσει ακόμα και αν θα είναι νεκρός και αυτός, που είδε και πίστεψε σ’ Εμένα, δε θα πεθάνει ποτέ. Το πιστεύεις αυτό;» Αυτή απάντησε: «Ναι Κύριε, πιστεύω ότι Εσύ Είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού ο Οποίος σύμφωνα με τις προφητείες θα ερχόταν στον κόσμο για να τον σώσει». Αφού μίλησε έτσι φώναξε την αδελφή της Μαρία και της είπε με χαμηλή φωνή: «Ο Κύριος είναι εδώ και σε ζητάει». Και η Μαρία σηκώθηκε και πήγε για να Τον συναντήσει. Ο Ιησούς δεν είχε μπει ακόμα μέσα στην πόλη, αλλά βρισκόταν στο μέρος που Τον είχε συναντήσει η Μάρθα. Όταν η Μαρία έφτασε εκεί που ήταν ο Κύριος, έπεσε στα πόδια Του και Του είπε: «Κύριε αν ήσουν εδώ ο αδελφός μου δε θα πέθαινε». Όταν Εκείνος είδε να κλαίνε αυτή και οι Ιουδαίοι που την είχαν ακολουθήσει, συγκινήθηκε από τον βαθύ πόνο των δύο αδελφών. Και ερώτησε: «Που τον έχετε βάλει;» Αυτοί του απάντησαν: «Κύριε έλα να δεις». Καθώς πήγαιναν ο Ιησούς έκλαψε και τότε οι Ιουδαίοι έλεγαν: «Κοίτα πόσο τον αγαπούσε!» Αλλά μερικοί είπαν: «Αυτός που άνοιξε τα μάτια του εκ γενετής τυφλού δεν μπορούσε να κάνει κάτι για να μην πεθάνει αυτός ο άνθρωπος;» Ο Ιησούς πολύ συγκινημένος έφτασε στο μνήμα. Αυτό ήταν μια σπηλιά κλεισμένη με μια πέτρα. Και είπε: «Βγάλτε την πέτρα». Η Μάρθα απάντησε: «Κύριε, πια θα μυρίζει άσχημα, επειδή είναι τέσσερις μέρες στο μνήμα». Αλλά ο Ιησούς της είπε: «Δε σου έχω πει ότι, αν πιστέψεις, θα δεις τη δύναμη του Θεού;» Μετακίνησαν λοιπόν την πέτρα. Και ο Ιησούς σήκωσε τα μάτια στον ουρανό και είπε: «Πατέρα, σε ευχαριστώ γιατί Με άκουσες. Ήξερα ότι με ακούς πάντα, αλλά Εγώ το είπα ώστε το πλήθος που με περιτριγυρίζει να πιστέψει ότι Εσύ με έχεις στείλει». Αφού είπε αυτό, φώναξε με δυνατή φωνή: «Λάζαρε βγες έξω!» Και ο Λάζαρος βγήκε με τα χέρια και τα πόδια τυλιγμένα με επιδέσμους και το πρόσωπο σκεπασμένο με ένα μαντήλι. Ο Ιησούς τους είπε: «Λύστε τον και αφήστε τον μόνο να πάει στο σπίτι». Τότε όταν είδαν το θαύμα που έκανε ο Ιησούς, πολλοί Ιουδαίοι που ήταν παρόντες πίστεψαν σε Αυτόν, αλλά ορισμένοι πήγαν και βρήκαν τους Φαρισαίους και τους διηγήθηκαν τι είχε κάνει ο Ιησούς.

(Κατά Ιωάννην 11)

Ο Χριστός βαδίζει πάνω στα κύματα

 

Αφού διάλυσε το πλήθη του κόσμου ο Ιησούς διέταξε τους μαθητές Του να μπουν σε μια βάρκα και να περάσουν στην απέναντι όχθη, προς την Καπερναούμ. Και αυτός ανέβηκε επάνω στο βουνό για να προσευχηθεί. Και ήρθε το βράδυ και ήταν ακόμα τελείως μόνος. Στο μεταξύ η βάρκα είχε απομακρυνθεί πολύ από την ακτή και τη χτυπούσαν τα κύματα, επειδή ο αέρας ήταν ενάντιος. Κατά τις τελευταίες ώρες της νύχτας, βλέποντας ότι οι μαθητές Του βασανίζονταν πολύ λόγω της τρικυμίας, ο Ιησούς πήγε προς αυτούς, περπατώντας επάνω στα νερά. Όταν Τον είδαν να περπατάει επάνω στη λίμνη, τρομοκρατήθηκαν επειδή νόμιζαν ότι ήταν φάντασμα και άρχισαν να φωνάζουν τρομαγμένοι. Αλλά αμέσως ο Ιησούς τους είπε: «Εγώ Είμαι, μη φοβάστε!» Και ο Πέτρος του απάντησε: «Εσύ Είσαι Κύριε; Εάν Είσαι Εσύ, διάταξε ώστε να έρθω προς Εσένα περπατώντας επάνω στο νερό!» Και ο Ιησούς του είπε: «Έλα!» Αφού κατέβηκε από τη βάρκα, ο Πέτρος άρχισε να περπατάει επάνω στο νερό για να πάει προς τον Ιησού. Αλλά βλέποντας ότι ο άνεμος ήταν δυνατός φοβήθηκε και άρχισε να βυθίζεται. Τότε φώναξε: «Κύριε, σώσε με!» Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι Του, τον έπιασε και του είπε: «Ολιγόπιστε, γιατί δείλιασες;» Μόλις ανέβηκαν στη βάρκα ο αέρας σταμάτησε. Οι μαθητές Του που ήταν στη βάρκα έπεσαν στα πόδια Του λέγοντας: «Πραγματικά είσαι ο Υιός του Θεού!»

Κατά Ματθαίον 14:22-33

Κατά Μάρκον 6:45-52 

Κατά Ιωάννην 6:16-21

Η Παραβολή του κόκκου σινάπεως

 

 Η Παραβολή:

 Ο Ιησούς είπε: «Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με κόκκο σινάπεως που πήρε ένας άνθρωπος και έσπειρε στο χωράφι του. Είναι ο μικρότερος από όλους τους σπόρους, αλλά όταν μεγαλώσει, είναι μεγαλύτερος από όλα τα φυτά του κήπου και γίνεται δέντρο. για να έρθουν τα πουλιά του ουρανού και να φτιάξουν φωλιές στα κλαδιά του».

Η Παραβολή του Σπόρου της Σιναπιού περιέχεται και στα τρία Συνοπτικά Ευαγγέλια (Ματθαίος 13:31–32· Μάρκος 4:30–32· Λουκάς 13:18–19). Σε αυτήν την παραβολή, ο Ιησούς προλέγει την εκπληκτική ανάπτυξη της βασιλείας των

«Δώστε αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα, στον Καίσαρα και αυτά που ανήκουν στον Θεό, στον Θεό»

 

Οι αρχιερείς έφυγαν για να σκεφτούν με ποιο τρόπο θα παγιδεύσουν τον Ιησού, επωφελούμενοι από τα λόγια Του. Μετά Του έστειλαν μερικούς Φαρισαίους και μερικούς Ηρωδιανούς (οπαδούς του Ηρώδη και φίλους των Ρωμαίων) οι οποίοι του είπαν: «Δάσκαλε, εμείς γνωρίζουμε ότι Είσαι ειλικρινής και ότι αληθινά διδάσκεις την οδό του Θεού. Πες μας, λοιπόν, τη γνώμη Σου: Είναι σωστό ή όχι να πληρώνουμε φόρο στον Καίσαρα;» Αλλά ο Ιησούς καταλαβαίνονταςτην πονηριά τους, απάντησε: «Υποκριτές, γιατί με βάζετε σε πειρασμό; Δείξτε μου το νόμισμα με το οποίο πληρώνετε τον φόρο». Και αυτοί αφού του έδειξαν ένα δηνάριο, τους ρώτησε: «Ποιανού είναι η εικόνα και η επιγραφή;» «Του Καίσαρα» Του απάντησαν. «Λοιπόν», τους είπε, «δώστε αυτά που ανήκουν στον Καίσαρα, στον Καίσαρα και αυτά που ανήκουν στον Θεό, στον Θεό».

Κατά Ματθαίον 22:15-22

Η Παραβολή του πλούσιου και του Λάζαρου

Ο Ιησούς διηγήθηκε ακόμα στους μαθητές Του: 

«Ήταν κάποιος πλούσιος, ο οποίος ήταν ντυμένος με πορφύρα και λινό, και κάθε μέρα διασκέδαζε με πολυτελή γεύματα. Ένας ζητιάνος που λεγόταν Λάζαρος, γεμάτος πληγές, ήταν ξαπλωμένος στην πόρτα του με την ελπίδα να χορτάσει την πείνα του με τα αποφάγια που έπεφταν από το τραπέζι του πλουσίου. Ήταν τόσο δυστυχισμένος, που και τα σκυλιά ακόμα ερχόντουσαν να γλείψουν τις πληγές του. Ο φτωχός πέθανε και μεταφέρθηκε από τους αγγέλους στους κόλπους του Αβραάμ. Πέθανε και ο πλούσιος αυτός και θάφτηκε. Και στον Άδη σήκωσε τα μάτια και είδε από μακριά τον Αβραάμ μαζί με το Λάζαρο και του φώναξε:«Πάτερ Αβραάμ, λυπήσου με και στείλε τον Λάζαρο να βάλει το δάχτυλο του στο νερό και να δροσίσει τη γλώσσα μου, επειδή υποφέρω πολύ μέσα σε αυτές τις φλόγες». Ο Αβραάμ απάντησε: «Γιε μου, θυμήσου ότι εσύ πήρες μερίδιο από τα αγαθά, όσο ήσουν ζωντανός και ότι ο Λάζαρος είχε όλα τα κακά στη διάρκεια της ζωής του. Τώρα αυτός παρηγοριέται και εσύ υποφέρεις. Ύστερα, υπάρχει ανάμεσα μας μεγάλο χάσμα και αυτοί που θέλουν να περάσουν από εδώ προς τα εκεί και αντίστροφα, δεν μπορούν να το κάνουν». Τότε ο πλούσιος είπε: «Σε παρακαλώ, πάτερ, στείλε τον τουλάχιστον στους πέντε αδελφούς μου να τους προειδοποιήσει για να μην πάθουν κι εκείνοι ό,τι έπαθα εγώ». Ο Αβραάμ απάντησε: «Έχουν τον Μωϋσή και τους προφήτες. Ας τους ακούσουν». Αλλά ο πλούσιος επέμεινε: «Όχι, πάτερ Αβραάμ, αλλά αν πάει κάποιος πεθαμένος σε αυτούς θα μετανοήσουν». Και ο Αβραάμ απάντησε: «Αν δεν ακούνε τον Μωϋσή και τους προφήτες, δεν θα πιστέψουν ακόμα και αν αναστηθεί ένας νεκρός».

Κατά Λουκάν 16:19-31

Η Παραβολή του χαμένου προβάτου

Όλοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί συνήθιζαν να πλησιάζουν τον Ιησού και να Τον ακούνε. Οι Φαρισαίοι και οι Γραμματείς διαμαρτύρονταν, λέγοντας ότι Αυτός δέχεται αμαρτωλούς και τρώει μαζί τους. 

Εκείνος τότε τους είπε την ακόλουθη παραβολή: «Ποιος από σας που έχει εκατό πρόβατα, αν χάσει ένα από αυτά, δε θα εγκαταλείψει τα ενενήντα εννιά στην έρημο για να ψάξει για το χαμένο ώσπου να το βρει; Όταν το βρει, το βάζει χαρούμενος στους ώμους του και, αφού έρθει στο σπίτι, προσκαλεί τους φίλους και τους γείτονες λέγοντάς τους: «Χαρείτε μαζί μου, γιατί βρήκα το χαμένο μου πρόβατο». Σας βεβαιώνω πως το ίδιο χαρά θα είναι στον ουρανό για την μετάνοια ενός αμαρτωλού παρά για ενενήντα εννιά δικαίους, που δεν έχουν ανάγκη από μετάνοια». (Κατά Ματθαίον 18:12-14, Κατά Λουκάν 15:3-7)

Η αλήθεια για την "βουβή" ή "κουφή" εβδομάδα

H έκτη εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής, πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα, ονομάζεται “Εβδομάδα των Βαΐων”. Στη συνείδηση των πιστών, όμως, έχει μείνει γνωστή ως “βουβή” ή “κουφή”.

Το ότι δεν τελείται η χαρμόσυνη Ακολουθία των Χαιρετισμών την Εβδομάδα αυτή, ίσως και να οδήγησε σε αυτή την… παρεξήγηση.

Αρκεί μια ματιά στα Λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας για να μας πείσει ότι, μόνο “βουβή” και “κουφή” δεν είναι η Εβδομάδα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Για έξι μέρες πριν το Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαϊων η λατρεία της Εκκλησίας μας ωθεί ν’ ακολουθήσουμε το Χριστό, καθώς πρώτος αναγγέλει το θάνατο του φίλου Του και κατόπιν αρχίζει το ταξίδι Του στη Βηθανία και στην Ιερουσαλήμ.

Στο κέντρο της προσοχής είναι ο Λάζαρος – η αρρώστεια του, ο θάνατός του, ο θρήνος των συγγενών του και η αντίδραση του Χριστού σ’ όλα αυτά. Η τελευταία εβδομάδα δηλαδή περνάει με πνευματική περισυλλογή πάνω στην ερχόμενη συνάντηση του Χριστού με τον θάνατο – πρώτα στο πρόσωπο του φίλου Του Λαζάρου, έπειτα στον θάνατο του ίδιου του Χριστού.

Μέσα στη λειτουργική ορολογία, το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαϊων είναι η “έναρξη του Σταυρού”. Ο κόσμος όμως, αποκαλεί την εβδομάδα αυτή “κουφή” η “βουβή” με μοναδική δικαιολογία ότι την Εβδομάδα αυτή δεν τελούνται Ακολουθίες και ως εκ τούτου ούτε η καμπάνα σημαίνει.

Παλαιότερα αυτό καλλιεργούνταν και από τους ίδιους τους ιερείς ως μια δικαιολογημένη ίσως προσπάθεια για λίγη ξεκούραση λίγο πριν τον μεγάλο κόπο της Αγίας και Μεγάλης Εβδομάδος.